Upiór w operze
UPIÓR W OPERZE/ THE PHANTOM OF THE OPERA
musical wg powieści Gastona Leroux
muzyka: Andrew Lloyd Webber; słowa: Charles Hart i Richard Stilgoe
reżyseria: Wojciech Kępczyński
TM ROMA (2008)
Prolog
Paryż, rok 1911. Na scenie Opera Populaire trwa aukcja dekoracji teatralnych. Stary Raoul, wicehrabia de Chagny, kupuje pozytywkę z małpką. Numer 666 to żyrandol, który przed laty spowodował słynną katastrofę w „tajemniczej historii Upiora w operze”. Zapalony żyrandol powraca na swoje dawne miejsce pod sufitem teatru... (Uwertura)
UPIÓR W OPERZE
The Phantom of the Opera
AKT I
Muzyka: Andrew Lloyd Webber
Słowa piosenek: Charles Hart
Dodatkowe słowa piosenek: Richard Stilgoe
Libretto: Richard Stilgoe i Andrew Lloyd Webber
na podstawie książki “Le Fantôme de l'Opéra” Gastona Leroux
Przekład: Daniel Wyszogrodzki
Współpraca: Wojciech Kępczyński
Teatr Muzyczny ROMA
Premiera: 15 marca 2008
UPIÓR W OPERZE
The Phantom of the Opera
AKT II
Muzyka: Andrew Lloyd Webber
Słowa piosenek: Charles Hart
Dodatkowe słowa piosenek: Richard Stilgoe
Libretto: Richard Stilgoe i Andrew Lloyd Webber
na podstawie książki “Le Fantôme de l'Opéra” Gastona Leroux
Przekład: Daniel Wyszogrodzki
Współpraca: Wojciech Kępczyński
Teatr Muzyczny ROMA
Premiera: 15 marca 2008
GASTON LEROUX I JEGO CZASY
„Upiór w operze” to książka napisana przez człowieka sławnego i bogatego, ale lata poprzedzające jej powstanie dają świadectwo awanturniczych upodobań autora. Gaston Leroux (ur. 1868) wychował się w Normandii i był synem zamożnego kupca. Studia prawnicze w Paryżu łączył z działalnością publicystyczną, ale kiedy po śmierci ojca odziedziczył okrągły milion, uległ pokusom wesołego życia i w stylu godnym dandysa belle époque roztrwonił cały spadek, z upodobaniem oddając się hazardowi i ryzykownym spekulacjom finansowym. Przyszły reporter i powieściopisarz łączył zamiłowanie do kasyna, hulaszczej kompanii i biesiady z fascynacją niematerialnymi stronami życia – reinkarnacją i teorią „bytów równoległych”. Po bankructwie Gaston Leroux podjął pracę reportera i rozpoczął barwne podróże jako wysłannik gazety „Le Matin” – m.in. towarzyszył prezydentowi Francji podczas oficjalnej wizyty w Moskwie. Na gruncie lokalnym z zaangażowaniem oddał się relacjonowaniu słynnej sprawy Dreyfusa, przekonany o niewinności kapitana w sfingowanym procesie o zdradę.
WE WŁADZY UPIORA
Kim właściwie był Upiór? Szalonym wynalazcą, czy romantycznym kochankiem? Artystą czy potworem? I jak wyglądał, bo nawet na ten temat zdania są podzielone. Tajemniczy Eryk (w musicalu ani raz nie pada jego imię) – Duch Opery – zawładnął zbiorową świadomością niemal sto lat temu. I doczekał się wielu rozmaitych wizerunków. Bywał i monstrualny i... przystojny. Jego książkowy opis zawdzięczamy operowemu kierownikowi maszynistów: „Jest niezwykle chudy, a czarny strój wisi na nim jak na szkielecie. Oczy ma tak głęboko osadzone, że nie sposób dostrzec źrenic – widać tylko dwie czarne jamy, jak w czaszce kościotrupa. Jego skóra, naciągnięta na kościach niczym na tamburynie, nie jest biała, lecz ma odcień przykrej żółci. Nos ma tak słabo zarysowany, że postać zdaje się nie mieć profilu (...)”. W musicalu ten sam pan Buquet dba o zachowanie autorskiej wizji Upiora, nawet jeżeli czyni to w żartach mających na celu wystraszenie tancerek: On skórę żółtą ma jak wosk/ I czarną jamę, tam gdzie nos nie wyrósł mu... Jako że wczorajsze monstrum ma dzisiaj inne oblicze.
Więcej artykułów…
Strona 1 z 3
