cheapest online indian pharmacy for prednisone or generic buy Prednisone with american express prednisone online no prescription fed x purchase cheap prescription prednisone buy Prednisone free consultation Buy Propecia canadian online pharmacy priligy priligy shipment to albania purchase Doxycycline doxycycline hyclate can you buy tramadol online buy Prednisone pay cod generic prednisone canada prednisone c.o.d. buy ventolin inhaler antibiotics guide ventolin inhaler coupons buy tramadol online no prescription cod antibiotics effects prednisone on line buy ventolin online usa prescribing prednisone tablets australia buy online zithromax

RUFUS WAINWRIGHT Days Are Nights: Songs For Lulu
STEPHEN SONDHEIM A Little Night Music – 2009 Broadway Cast Recording
KEITH JARRETT/ CHARLIE HADEN Jasmine
ENRICO CARUSO Caruso – The Perfect Recital

07-A-Wainwright RUFUS WAINWRIGHT Days Are Nights: Songs For Lulu Decca

Mroczna, ale i piękna jest ta płyta. Tylko śpiew i fortepian, absolutna intymność. Nie ma tu charakterystycznych dla tego artysty „barokowych” aranżacji. Jego tenorowy głos, porównywany bywa – zapewne na wyrost – z głosem zmarłego Jeffa Buckleya. Wszystkie te piosenki/pieśni mają podobną formułę: Rufus wyśpiewuje intensywne, długie dźwięki, to akompaniując sobie na fortepianie gęstymi arpeggiami („Who Are You New York?”), to ograniczając partie instrumentu do minimalistycznego „cienia” linii melodycznej („Sad With What I Have”), to znów demonstrując jazzową biegłość palców („Give Me What I Want”). Centralną część tego – autorskiego poza tym – albumu stanowią trzy pieśni do sonetów Szekspira, skomponowane dla berlińskiej produkcji teatralnej. Urzeka prostotą Sonet 20 („Natury ręką tyś namalowany”).

07-B-Sondheim STEPHEN SONDHEIM A Little Night Music – 2009 Broadway Cast Recording Nonesuch

Ten musical z 1973 roku zasługiwał na przypomnienie, jak mało który w historii Broadwayu – nic więc dziwnego, że najnowsza wersja stała się wielkim sukcesem. Duża w tym zasługa Catherine Zeta-Jones, która wcieliła się w postać Desiree i po raz drugi od czasu filmowej adaptacji musicalu „Chicago” (2002) dała się poznać jako świetna tancerka i niezła wokalistka (jest to jej debiut na Broadwayu). Ale głównymi walorami tego dzieła – czerpiącego pomysł z Bergmana i tytuł z Mozarta – są muzyka i teksty Stephena Sondheima, samotnego geniusza z Broadwayu. Wielkim hitem tego musicalu był utwór „Send In The Clowns” (nagroda Grammy za Piosenkę Roku 1976 w wykonaniu Judy Collins). Ale na Sondheima nie chodzi się po przeboje. Począwszy od niezwykłej wokalnej uwertury są to dwie godziny świetnego teatru muzycznego.

07-C-Jarrett KEITH JARRETT/ CHARLIE HADEN Jasmine ECM

Ego dobra rzecz, gorzej kiedy jest go zbyt wiele. Keith Jarrett – potwór fortepianu – pozbawiony ograniczeń w improwizacjach solowych, gubi czasem formę i zatraca się w introspekcji. Grając w swoim trio z Garym Peacockiem i Jackiem DeJohnette rządzi znakomitymi kolegami despotycznie. Kiedy decyduje się na nagrania z kontrabasistą, Charliem Hadenem (tu po 30 latach), są to duety równego z równym. Jak cudownie odświeżająca stała się dla jego gry ta dyscyplina! Są tu same standardy, m.in. „Body And Soul”. Ale brak perkusisty odmienia styl pianisty – Jarrett gra bardziej rytmicznie lewą ręką, polifonicznie swinguje w „No Moon At All” z nieziemską biegłością. A dzięki grze mistrza Charliego są to nagrania wypełnione jazzową poezją („One Day I’ll Fly Away”). Miło odpocząć czasem od Jarretta-geniusza i posłuchać Jarretta-pianisty.

07-D-Caruso ENRICO CARUSO Caruso – The Perfect Recital RCA (3 CD)

Ta kolekcja robi niesamowite wrażenie w czasach, kiedy tenorów jak na lekarstwo. Największy śpiewak operowy w dziejach (raczej w dziejach fonografii, a to właśnie Caruso zarejestrował swój głos jako pierwszy z tenorów), dysponował w młodości niezwykle jasną barwą, a jego śpiew w nieporównany sposób łączył liryzm z mocą. I można śmiało powiedzieć, że – poddany cyfrowej obróbce – głos Caruso nie traci nic ze swych walorów we wczesnym, historycznym zapisie. Repertuar teatrów operowych na początku XX wieku ograniczał się głównie do włoskich romantyków (czytaj: Verdi i długo nic). Mamy tu więc wybór legendarnych ról śpiewaka z Metropolitan Opera, jak Radames z „Aidy” czy Książę Mantui z „Rigoletta”. Są unikalne nagrania z „Otella”, w którym nie zdążył wystąpić. Antologię zamykają „Pajace”, wizytówka Króla Tenorów.

[ZWIERCIADŁO, 2010]

Muzyka łagodzi - Słuchając

Naszą witrynę przegląda teraz 69 gości