cheapest online indian pharmacy for prednisone or generic buy Prednisone with american express prednisone online no prescription fed x purchase cheap prescription prednisone buy Prednisone free consultation Buy Propecia canadian online pharmacy priligy priligy shipment to albania purchase Doxycycline doxycycline hyclate can you buy tramadol online buy Prednisone pay cod generic prednisone canada prednisone c.o.d. buy ventolin inhaler antibiotics guide ventolin inhaler coupons buy tramadol online no prescription cod antibiotics effects prednisone on line buy ventolin online usa prescribing prednisone tablets australia buy online zithromax

LOVE NEVER DIES –
Andrew Lloyd Webber odpowiada na pytania na temat nowego musicalu

Jak rozwija się historia bohaterów UPIORA W OPERZE?

Muszę być bardzo uważny odpowiadając na to pytanie. Sporo się dzieje, a nie chcę zdradzać całej fabuły. Mogę powiedzieć, że akcja dzieje się po około dziesięciu latach od czasu oryginalnego UPIORA i że rozgrywa się w Coney Island. A to fantastyczne miejsce – Zygmunt Freud powiedział nawet, że to „jedyny powód, dla którego warto odwiedzić Stany Zjednoczone”. W owym czasie przekraczało wyobrażenia zwykłych ludzi, było ósmym cudem świata. Stało się skupiskiem wszelkich dziwolągów i bez wątpienia Upiór znalazłby tam swoje miejsce i mógłby się stopić z otoczeniem. W naszej nowej opowieści znajdujemy go właśnie w Coney Island po 10 latach. Jest z nim Madame Giry i jej córka Meg, a on sam stał się wielkim impresariem i włada całym Coney Island. To właśnie w tym momencie rozpoczyna się nasza historia.

Dlaczego postanowił pan kontynuować UPIORA W OPERZE i dlaczego teraz?

Zawsze uważałem, że oryginalny UPIÓR kończy się ekscytującym niedopowiedzeniem i dosłownie prosi się o kontynuację. Zastanawiałem się więc już dawno nad sequelem, ale pomysł rodził się bardzo długo. Dosłownie. Myślałem o tym już 15 lat temu, może nawet wcześniej. Przyszło mi do głowy, że Upiór powinien wyjechać do Ameryki i rozmawiałem na ten temat z Freddym Forsythem, pisarzem, który miał w dorobku tak udane książki, jak choćby „Dzień Szakala”. Był bardzo dobrym i uznanym pisarzem. Na kanwie naszych rozmów napisał i opublikował książkę „Upiór Manhattanu” (The Phantom of Manhattan). Ale jej fabuła nie przemówiła do mnie, nie przekonywała mnie dostatecznie jako kanwa musicalu. I na tym się skończyło. Jedyne, co warte było dla mnie ocalenia z tej książki, to pomysł, żeby Upiór żył teraz ponad swym królestwem, a nie pod nim – jak było to w przypadku opery. Zarzuciłem jednak pomysł kontynuacji UPIORA i na jakiś czas zupełnie o nim zapomniałem.

Mniej więcej trzy lata temu pomysł powrócił do mnie i zdałem sobie sprawę, że jest w nim jednak zalążek czegoś dobrego. Pochyliłem się nad nim z kilkoma autorami, ale ponownie nic z tego nie wyszło. Lecz później pracowałem z Benem (Eltonem) nad innym projektem, a Ben to znakomity opowiadacz. I powiedział mi tak: „To wszystko jest do niczego. Masz kapitalną bazę do historii, w której Upiór jedzie do Ameryki, załóżmy, że ląduje w Coney Island. Wszystko bardzo ładnie, ale brakuje bohaterów z oryginalnej opowieści, dlaczego ich też nie zabrałeś? Powymyślałeś nowe postacie, ja natomiast zaproponowałbym historię, w której oni wszyscy by się tam znaleźli.

I tak mamy tu całą piątkę: Christine i Raoula, Madame Giry i Meg oraz Upiora. Jest tylko jeden nowy bohater, dziesięcioletni syn Christine i Raoula o imieniu Gustave. Nie będę zdradzać całej fabuły, ale to Ben odblokował ten projekt. Opowieść jest dla mnie najważniejsza, piszę muzykę do opowieści i uważam, że tak właśnie powinno się tworzyć dla teatru muzycznego. Nie mogłem więc komponować, dopóki historia nie nabrała odpowiedniego kształtu. Stało się to nieco więcej niż osiemnaście miesięcy temu i od razu zacząłem się zastanawiać nad autorem tekstów. Kto byłby najlepszym twórca piosenek? Wszyscy wymieniali Glenna Slatera, który pracował przy MAŁEJ SYRENCE (The Little Mermaid) i napisał SISTER ACT. Od razu zaskoczyliśmy.

A jak pan obsadził dwie główne role w nowym musicalu?

Główną rolę gra nasz obecny Upiór z londyńskiej inscenizacji UPIORA W OPERZE. Występuje w tej roli dosyć długo, jest bardzo popularny, jego Upiór jest bardzo seksy. Nazywa się Ramin Karimloo i naprawdę jest wspaniały. Właśnie ukończyliśmy nagrywanie albumu z całą muzyką ze spektaklu – to raczej nietypowe, aby pełne wydanie powstało tak szybko. Drugą główna rolę gra Sierra Boggess, która dała się poznać w roli Małej Syrenki w Nowym Jorku. Znamy się od pewnego czasu. Była bardzo młoda – oczywiście nadal jest młoda – miała zaledwie 21 lat, kiedy zagrała Christine w wersji UPIORA W OPERZE wystawianej w Las Vegas. Jest znakomitą aktorką i teraz, po nagraniu całego materiału, wiem, że zostali oboje doskonale dobrani. Wyzwala się między nimi niewiarygodna namiętność, bardzo silna.

A jak wyglądają międzynarodowe plany dotyczące LOVE NEVER DIES?

Początkowo chcieliśmy wypuścić LOVE NEVER DIES bardzo szybko, do tego stopnia, że rozważaliśmy przygotowanie trzech produkcji jednocześnie. Wycofałem się z tego pomysłu z obawy na to, czy uda nam się odpowiednio obsadzić tyle inscenizacji. Na początek chciałem się upewnić, że nasza premierowa obsada będzie idealna – do tego stopnia, że nagraliśmy z nią cały album jeszcze przed premierą, co jak sądzę zdarzyło się po raz pierwszy. Otwieramy w Londynie w marcu i w listopadzie w Nowym Jorku. Poważnie zaawansowane są także plany dotyczące Dalekiego Wschodu i Kanady. Mam nadzieję, że LOVE NEVER DIES zostanie wystawione w innych krajach szybciej niż to zwykle miało miejsce. Ale wszystko zależeć będzie od obsady.

Czy bardzo się pan denerwuje tym, jak LOVE NEVER DIES zostanie przyjęte?

To jasne, że bardzo się denerwuję. Stworzyłem kontynuację mojego największego sukcesu i napięcie jest olbrzymie. W końcu UPIÓR W OPERZE to największa rzecz, jaką kiedykolwiek skomponowałem, przerosła nawet KOTY, a nie przypuszczałem, że kiedykolwiek będzie to w ogóle możliwe. Ale musze powiedzieć, że jestem bardzo dumny z nowego musicalu. Uważam, że jest głębszy, bardziej wielowymiarowy niż oryginał, który był wariacją na temat „Pięknej i Bestii”. Zakręconą, ale jednak. Tu jednak główne postaci rozwijają się w sposób, który nie był możliwy w starym wydaniu. Bardzo mnie to inspirowało muzycznie. Tak więc denerwuję się, ale też jestem bardzo dumny i nie mogę się doczekać obejrzenia gotowej inscenizacji.

A więc nie spodziewał się pan, że oryginalny UPIÓR odniesie aż taki sukces?

Muszę przyznać, że kiedy napisałem KOTY i stały się one najdłużej granym musicalem w historii Broadwayu, nie przypuszczałem, że zdołam się w ogóle zbliżyć do takiego wyniku. Nikt zresztą nie wróżył UPIOROWI aż takiego powodzenia. Pamiętam, że kiedy UPIÓR miał premierę w Londynie, nie był nawet przebojem sezonu – prym wiodło CHESS i wszyscy byli przekonani, że to jest wielki, ponadczasowy hit. Nasz UPIÓR nie był więc faworytem. Oglądając spektakle przedpremierowe mieliśmy wrażenie, że to jednak coś wyjątkowego, ale dalszych sukcesów nikt nawet nie przeczuwał. Tymczasem rodziło się coś w rodzaju kultu, kobiety oficjalnie zmieniały imiona na Christine Daaé. Nie było jeszcze Internetu, tymczasem na całym świecie powstawały fankluby UPIORA – jak to w ogóle było możliwe? Ci ludzie recenzowali każde przedstawienie, trudno sobie wyobrazić, co by się działo, gdyby mieli wtedy dostęp do sieci. Z pewnością więc jest to bardzo trudny temat do kontynuowania, szczególnie, kiedy dotyczy to takiego sukcesu, jakim był oryginalny UPIÓR.

Jakie są plany wydawnicze związane z albumem ze spektaklu?

Album jest gotowy, całkowicie ukończony. Zamierzamy wypuścić kilka piosenek przed premierą, ale z całością wstrzymam się do chwili, kiedy przedstawienie będzie grane. Płyty powinny znaleźć się w sprzedaży wkrótce po premierze musicalu, a chociaż nie jest to zwykłą praktyką, nie widzę też powodu, by z tym zwlekać. Album już czeka.

Na koniec kilka słów o międzynarodowej ekipie realizatorów LOVE NEVER DIES.

Jak już powiedziałem, to Ben Elton „odblokował” temat i napisał cudowne synopsis – gdyby nie on, nie rozmawialibyśmy dzisiaj. Glenn Slater to młody autor tekstów i jak sądzę najzdolniejszy ze wszystkich. Niedługo znowu będziemy razem pracować – nad „Czarnoksiężnikiem z krainy Oz” (The Wizard of Oz), ale to osobna historia. Naszym reżyserem jest Jack O’Brien, jedyny w swoim rodzaju twórca-legenda z Broadwayu. Byłem pod ogromnym wrażeniem jego inscenizacji musicalu HAIRSPRAY, jak również wersji TRYPTYKU („Il trittico”) Pucciniego w Metropolitan Opera w jego reżyserii, bo jest to niesłychanie trudne do wystawienia. Reżyserował też WYBRZEŻE UTOPII (The Coast of Utopia) Toma Stopparda. Tak naprawdę, to poznaliśmy się przez przyjaciela Toma, który był bardzo zadowolony z jego pracy reżyserskiej. Jack O’Brien wniósł wiele entuzjazmu i humoru i stał się bazą, na której wsparliśmy całą produkcję. Nasz scenograf, Bob Crowley, jest dziś – jak sądzę – najlepszym brytyjskim scenografem. Smutkiem napawa mnie tylko fakt, że Maria Björnson, która stworzyła scenografię oryginalnego UPIORA, zmarła nieoczekiwanie kilka lat temu. Oczywiście z nią także rozmawiałem o nowym UPIORZE, a Bob był jej bardzo bliskim przyjacielem – nawet kimś w rodzaju mentora. Nowa produkcja dedykowana jest więc jej pamięci.

[Universal Music, 2010]

Dreamland-full

Coney Island, lata 20. [foto: Coney Island Historical Society]

Musicale I - Love Never Dies

Naszą witrynę przegląda teraz 18 gości