cheapest online indian pharmacy for prednisone or generic buy Prednisone with american express prednisone online no prescription fed x purchase cheap prescription prednisone buy Prednisone free consultation Buy Propecia canadian online pharmacy priligy priligy shipment to albania purchase Doxycycline doxycycline hyclate can you buy tramadol online buy Prednisone pay cod generic prednisone canada prednisone c.o.d. buy ventolin inhaler antibiotics guide ventolin inhaler coupons buy tramadol online no prescription cod antibiotics effects prednisone on line buy ventolin online usa prescribing prednisone tablets australia buy online zithromax

UP-150
Prolog


Paryż, rok 1911. Na scenie Opera Populaire trwa aukcja dekoracji teatralnych. Stary Raoul, wicehrabia de Chagny, kupuje pozytywkę z małpką. Numer 666 to żyrandol, który przed laty spowodował słynną katastrofę w „tajemniczej historii Upiora w operze”. Zapalony żyrandol powraca na swoje dawne miejsce pod sufitem teatru... (Uwertura)

Akt I

Opera Populaire wiele lat wcześniej. Trwa próba do opery „Hannibal”. Dotychczasowy właściciel oznajmia zespołowi, że sprzedał teatr panom Firmin i André. Nowi dyrektorzy przyglądają się tancerkom – zwłaszcza młodej Christine Daaé. Proszą primadonnę Carlottę o wykonanie arii z III aktu opery (Wspomnij mnie). Jej popis przerywa oberwanie kurtyny. Zespół podejrzewa, że za wypadkiem stoi tajemniczy „duch opery”. Carlotta ma dosyć podobnych „wypadków” i wychodzi. Zastępuje ją Christine i śpiewa nadspodziewanie dobrze. To podobno zasługa jej zagadkowego „mistrza” (Anioł Muzyki). Po premierze do garderoby nowej gwiazdy przychodzi Raoul, wicehrabia de Chagny, nowy patron teatru. Okazuje się, że oboje znali się w dzieciństwie. Po wyjściu Raoula ujawnia się zazdrosny „mistrz” w masce i zabiera dziewczynę do swojego podziemnego królestwa (Upiór w operze). Christine omdlewa po zobaczeniu zagadkowego odbicia w lustrze (Noc muzykę gra). Budzi ją muzyka Upiora komponującego przy organach i – zafascynowana – zrywa maskę skrywającą jego twarz. Rozwścieczony początkowo Upiór skarży się na los, który uczynił z niego odmieńca (Strach to wróg miłości). Tymczasem na scenie Buquet – szef maszynistów – straszy tancerki opowieściami o Upiorze i jego groźnym lasso (Czarodziejskie lasso). W rezultacie spotkania Christine z Upiorem obaj dyrektorzy zaczynają dostawać niejasne listy, w których „duch opery” domaga się Loży nr 5 do swojej wyłącznej dyspozycji, a co więcej zaleca zmiany w obsadzie przygotowywanej opery „Il Muto”. Christine ma wystąpić w głównej roli, Carlotta zaś dostać rolę niemą (Listy I). Urażona diwa posądza o spisek Christine i Raoula, ale udaje się jej odwrócić bieg wydarzeń, kiedy grozi, że odejdzie z teatru wraz z mężem tenorem Piangim. Zdezorientowani dyrektorzy próbują udobruchać gwiazdorską parę (Primadonna). Podczas premiery Raoul prowokacyjnie zajmuje miejsce w Loży nr 5. Przedstawienie przerywa ingerencja Upiora, który sprawia, że Carlotta traci nagle głos (Mój mąż jest śmiechu wart). W powstałym zamieszaniu na scenie zostaje znaleziony trup Buqueta. Christine i Raoul chronią się na dachu budynku. Dziewczyna przyznaje się, że była w kryjówce Upiora. Wicehrabia jej nie dowierza, ale oferuje opiekę i wyznaje miłość (O tyle proszę cię). Okazuje się, że są podsłuchiwani przez Upiora, który obiecuje zemstę. Jego rozpacz zmienia się we wściekłość – sprawia, że podczas ukłonów po „Il Muto” na scenę spada żyrandol.

Akt II

Minęło kilka miesięcy. Śmietanka towarzyska Paryża pojawiła się na balu maskowym w operze (
Maskarada). Christine i Raoul są zaręczeni, ale dziewczyna nalega na utrzymanie tego w tajemnicy. Zabawę przerywa pojawienie się Upiora, który wręcza dyrektorom partyturę swojej opery „Don Juan tryumfuje” i żąda wystawienia jej przez teatr (Nieproszony gość). Utrzymuje, że dziewczyna nadal należy do niego. Raoulowi udaje się dowiedzieć od Madame Giry, nauczycielki tańca, kim naprawdę jest Upiór: to geniusz o zdeformowanej twarzy – od lat zamieszkuje podziemia opery, gdzie komponuje muzykę i prowadzi eksperymenty z dziedziny inżynierii. Realizacja żądań Upiora wywołuje zamieszanie, które potęgują jego kolejne listy ze wskazówkami dotyczącymi obsady (Listy II). Christine nie chce mieć nic z wspólnego z intrygami towarzyszącymi przygotowaniom do nowej inscenizacji. Tymczasem Raoul proponuje zastawienie pułapki na Upiora podczas premiery „Don Juana” z Christine jako przynętą. Dziewczyna jest zdumiona propozycją narzeczonego i początkowo odmawia. Ulega jednak, przekonana, że to jedyna szansa na schwytanie „ducha opery” (Tak czy tak jest źle). Próby do nowej opery posuwają się opornie, jej materiał muzyczny jest co najmniej niekonwencjonalny. Najgorzej radzi sobie Piangi (Próba „Don Juan tryumfuje”). Rozdarta Christine udaje się na grób ojca, gdzie postanawia zrzucić z siebie cienie przeszłości (Szkoda, że cię nie ma). Na cmentarzu dochodzi do otwartej walki pomiędzy Upiorem i Raoulem (Dziecko, ty jesteś bezbronna). Upiór ponownie wcielił się w Anioła Muzyki, chcąc odzyskać dziewczynę. Christine ucieka z narzeczonym, Upiór przysięga zemstę. W dniu premiery wspierany przez policję Raoul zastawia w teatrze pułapkę („Don Juan tryumfuje”). W kulminacyjnym duecie towarzyszy Christine zamaskowana postać (Stąd odwrotu nie ma już). To nie może być Piangi. Dziewczyna domyśla się prawdy i demaskuje Upiora, zrywając mu maskę na oczach publiczności. Kiedy oboje znikają, Carlotta odkrywa martwe ciało Piangiego. Rozjuszony tłum rusza w pościg za Upiorem, aby pomścić śmierć jego ofiar. Madame Giry podprowadza Raoula pod kryjówkę Upiora. Najważniejsze, by „przed nosem trzymać dłoń” – to jedyna ochrona przed lassem... Kryjówka na podziemnym jeziorze staje się miejscem ostatniej konfrontacji. Christine, zmuszona przez Upiora do przywdziania ślubnej sukni, spodziewa się najgorszego (Loch rozpaczy). Upiór jest przekonany, że dziewczyna nie jest w stanie go pokochać ze względu na szpetotę twarzy. Christine wyjawia, że dla niej wygląd nie jest najważniejszy – liczy się wnętrze człowieka. Raoul pada ofiarą lasso w chwili przybycia do kryjówki. Upiór stawia ultimatum: życie wicehrabiego za dozgonną miłość Christine. Raoul błaga dziewczynę, aby nie ulegała szantażowi. Gotów jest oddać życie za jej wolność (To zbrodniarza trop). Christine daje wyraz współczuciu dla Upiora i... całuje go. Zdumiony tym gestem Upiór pozwala obojgu narzeczonym odpłynąć wolno na chwilę przed wtargnięciem tłumu. Dziwnym trafem odzywa się nagle pozytywka z małpką...

upior_65691l

Musicale I - Upiór w operze

Naszą witrynę przegląda teraz 3 gości